ทุกวันนี้ผมก็ยังจดจำภาพนั้นได้ดีความที่คุณพ่อเป็นคนเรียนหนังสือเก่ง และคุณแม่ก็เป็นครู ผมอายุยังไม่ทันจะถึงเกณฑ์ ท่านทั้งสองก็ส่งผมเข้าโรงเรียนอนุบาลนนทบุรีเสียแล้ว ผมเรียนเร็วกว่าเพื่อนคนอื่น ๆ ถึงสองปี เต็ม ๆ จากนั้นก็เป็นโรงเรียนกลาโหมอุทิศในชั้นประถมแล้วก็ต่อมัธยมต้นที่โรงเรียนวัดเขมาภิรตาราม กระทั่งมัธยมปลายผมถึงได้เข้ากรุงย้ายมาเรียนที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา พ่ออยากให้ผมสอบเข้าเรียนต่อที่นี่ให้ได้ อาจเป็นเพราะส่วนหนึ่งพ่อเองเคยเป็นศิษย์เก่าที่นี่และ คุณป้ากานดาของผมก็จบที่นี่เช่นกัน หลังจากย้ายมาเรียนที่นี่ ผมเองได้สัมผัสกับโลกกว้างอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน จากเด็กที่เคยสอบได้ที่หนึ่ง ที่นี่ผลการเรียนของผมอยู่ในระดับกลาง ๆเท่านั้น และการแข่งขันในเชิงการเรียนนี่เองที่ปลูกฝังให้ผมกลายเป็นคนที่ชื่นชอบกับการแข่งขันตั้ง แต่นั้นเป็นต้นมา พฤษภาคม 2521 ผมก็ย่างเท้าเข้าไปเป็นเฟรชชี่ในรั้วของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คณะวิทยาศาสตร์ ดูเหมือนว่าคุณพ่อและคุณแม่จะไม่ค่อยปลื้มมากนัก เพราะท่านคาดหวังให้ลูกเข้าเรียนหมอหรือไม่ก็เรียนวิศวะตามที่ท่านหวัง ความรู้สึกอยากเป็นอิสระประกอบกับคุณปู่ที่ผมสนิทมากที่สุดเสียชีวิตลง ผมจึงคิดจะสอบเอ็นทรานซ์ใหม่อีกครั้ง และในที่สุดผมก็ติดคณะเกษตรศาสตร์ สาขาวิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยีการอาหาร (ฟู้ดไซน์) มหาวิทยาลัยเชียงใหม่สมกับที่ตั้งใจไว้ที่ที่คุณป้ากานดา โกษะโยธินของผมท่านย้ายไปเป็นอาจารย์ที่นู่น ผมเชื่อว่านี่คือ "Turning Point" คือ จุดเปลี่ยนที่สำคัญที่สุดในช่วงวัยเรียนของผมสมัยที่ผมเรียน คุณยงยุทธ ติยะไพรัช ก็เคยเป็นรูมเมทร่วมหอพักกับผมตอนปี 1 และยังเรียนฟู้ดไซน์ เหมือนกันอีกด้วย เราสองคนยังเคยร่วมหุ้นกันทางธุรกิจ ในช่วงปี 2523- 2524 ถึงแม้จะอยู่กันแค่ปีสอง ธุรกิจของเราคือการทำข้าวถุงขาย แต่แล้วทำได้พักหนึ่งก็ต้องเลิก เราทั้งสองคนกลับไปตั้งหน้าตั้งตาเรียนกันอย่างเดิม ผมจบมาด้วยเกรดที่อยู่ในเกณฑ์ที่ไม่อายใคร อาจเป็นเพราะผมเป็นความจำค่อนข้างดีก็ได้