ในที่สุดผมก็ลาออกจากแกรมมี่ในวันที่ 15 ตุลาคม 2545 และจะไปเริ่มงานกับทีเอ ออเร้นจ์ ในวันที่ 1 พฤษจิกายน 2545 เหตุผลส่วนตัวก็คือ ธุรกิจโทรศัพท์มือถือใหญ่กว่าทุก ๆ ธุรกิจเป็นธรรมชาติของคนทำงานที่ย่อมอยากทำอะไรที่ท้าทายกว่าเดิม และช่วงนั้นเป็นช่วงที่ลูกชายคนเดียวของผม "น้องพี" ด.ช.อนรรฆเพิ่งเข้าโรงเรียนประจำที่อังกฤษ ผมต้องช่วยเขาให้ปรับตัว ผมตกลงใจกับตัวเองแล้วว่า ที่นี่จะเป็นที่ทำงานแห่งสุดท้ายของตัวผม ผมได้เข้ามาเป็นโคซีอีโอร่วมกับ คุณ ศุภชัย เจียรวนนท์ ์ตลอดระยะเลาทำงานที่นี่มีคนวิพากษ์วิจารณ์ผมว่าไม่ค่อยมีผลงานอะไร ซึ่งผมมองว่าไม่ค่อยจะยุติธรรมนัก ที่นี่ผมได้รับประสบการณ์การบริหารงานแบบลูกครึ่ง คือเป็นทั้งบริษัทร่วมทุนระหว่างเทเลคอมเอเชีย ฯ กับออเร้นจ์ ซึ่งเป็นบริษั ทข้ามชาติ มาช่วงเวลานี้ผมได้รู้แล้วว่าความสำเร็จในชีวิต ไม่ใช่หมายความว่า มีหน้าที่การงานที่ดีมีเงินเดือนสูง ๆ การมีมีบทบาทได้เข้า ไปมีส่วนร่วมในการยกระดับชีวิตของผู้คน จึงจะถือว่านั่นคือ ความสำเร็จและเป็นการเสริมสร้างความสุขให้กับตัวเองที่แท้จริง ดังนั้นเมื่อคุณ อภิสิทธิ์เวชชาชีวะ ทาบทามผมให้ลงสมัครเป็นผู้ว่า ฯ กทม. ประกอบกับผมเป็นคนที่สนใจการเมืองมาตั้งแต่เด็ก มีความใฝ่ฝันเป็นแรงบันดาลใจที่อยากทำงานการเมืองตั้งแต่แรก ผมได้ ้ไตร่ตรองแล้วว่าคงถึงเวลาแล้วที่ผมคงจะต้องเดินตามฝันของผมเสียที ผมจึงตัดสินใจในช่วงปลายปี 2546 ที่จะลงสมัครเป็นผู้ว่า ฯ กทม.ในนามของพรรคประชาธิปัตย์ซึ่งเป็นพรรคที่ผมชื่นชอบและผูกพันมานานแล้ว ผมเชื่อว่าตัวเองมีประสบการณ์ที่เพียงพอต่อการปฏิบัติหน้าที่นี้แล้ว ผมมีโอกาสเรียนรู้ประสบ การณ์ในการเป็นผู้บริหารยาวนานถึง 20 ปีเต็ม ในกระบวนการเรียนรู้ทั้งหมดของมนุษย์ ไม่มีการเรียนรู้ใดที่จะดีไปกว่าการมีโอกาสได้ลงมือทำด้วยมือทั้งสองของตัวเราเอง ผมเคยเป็นเพียงอณูเล็ก ๆ ในภาคธุรกิจ จากนั้นก็ค่อย ๆเติบใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งก้าวขึ้นเป็นผู้บริหารของธุรกิจ แต่อย่างไรก็ตามความสำเร็จในชีวิตของคนเราไม่ได้วัดกันที่หน้าที่การงานหรือเงินทอง แต่วัดจากว่าสิ่งเหล่านั้นสามารถสร้างความสุขให้กับตัวเรา สร้างความสุขให้ครอบครัว หรือเป็นประโยชน์กับสังคมได้มากน้อยเพียงใด