เมื่อพูดถึงกรุงเทพฯ ทุกคนจะนึกถึงการจราจรที่คับคั่ง ชุมชนที่แออัด และมลภาวะ ปัญหาต่าง ๆเหล่านี้เกิดขึ้นและเรื้อรังมานาน ผมก็คนหนึ่งล่ะที่เป็นคนกรุงเทพ ฯที่ประสบปัญหาเหล่านี้ ก่อนที่ผมจะเข้ามาสู่ถนนการเมือง ยังเคยคิดเล่น ๆ เลยว่า ถ้าผมได้เป็นผู้ว่า 1 วันผมจะทำอะไรบ้าง ในเมื่อวันนี้ความฝันของผมเป็นจริงแล้ว แน่นอนสิ่งที่ผมเคยคิดสมัยก่อน ย่อมเนรมิตรให้เกิดเป็นรูปธรรมได้ หลายครั้งตอนที่ผมไปทำงานหรือกลับบ้าน ก็ต้องเผชิญกับสภาวะ รถติด หลายครั้งที่ผมตัดสินใจผิดในการเลือกเส้นทางกลับบ้าน แต่จะมีใครรู้มั้ยว่าเส้นทางไหนล่ะที่รถไม่ติด การกลับบ้านกลายเป็นแรงบันดาลใจให้ผมคิดป้ายจราจรที่บอกสภาพการจราจรล่วงหน้า ซึ่งจะช่วยให้รถไม่กระจุกตัวอยู่ที่ใดที่หนึ่ง หลายครั้งที่ผมเห็นรถแท็กซี่จอดรถรับผู้โดยสารระ หว่างทาง ซึ่งบางครั้งเป็นสาเหตุของรถติด ที่จอดรถอัจฉริยะจึงเป็นทางเลือกใหม่สำหรับผู้โดยสาร ก่อให้เกิดความสะดวกสบายทั้งคนรับและผู้ใช้บริการ

จากการสำรวจการใช้ชีวิตของคนกรุงเทพฯ ในจำนวนกลุ่มคนที่หาเช้ากินค่ำ พบว่าคนกลุ่มนี้จะอาศัยอยู่ตามชุมชนต่าง ๆ ในเขตกรุงเทพมหานครซึ่งมีมากมายถึง 1,720 แห่ง ทั้งชุมชนที่ตั้งอยู่ใจกลางกรุงเทพ ฯและตั้งอยู่รอบนอกๆ กรุงเทพฯ เป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่าคนในชุมชนเหล่านี้ย่อมมีคุณภาพชีวิตที่ต่ำกว่ามาตรฐานที่ควรจะเป็น เป้าหมายของผมในเรื่องนี้คืออะไร เป้าหมายของผมต้องการสร้างสังคมแห่งการเรียนรู้ขึ้นมาเพื่อเป็นพื้นฐานในการพัฒนาคุณภาพชีวิต
ที่ดีขึ้น เมื่อคนมีคุณภาพรูปแบบการดำเนินชีวิตก็จะเปลี่ยนไป ความเห็นแก่ตัว นิสัยความมักง่าย ซึ่งเกิดขึ้นในเมืองใหญ่ ๆ ทั่วโลกก็จะลดจำนวนลง ผมหวังว่าถ้าเรายกระดับมาตรฐานการเรียนการสอนขึ้นมา นำเทคโนโลยีใหม่ ๆ ที่ทันสมัยเข้าไปช่วยสร้างสังคมแห่งการเรียนรู้สร้างห้องสมุดกระจายไปตามชุมชนต่าง ๆ ตลอดจนส่งเสริมกิจกรรม ไม่ว่าจะเป็นกีฬา ดนตรี ศิลปะ และการเรียนการสอนภาษาอังกฤษ สร้างห้องสมุดกระจายไปตามชุมชนต่าง ๆ เด็ก ๆ เหล่านี้ก็จะน่าเติบโตขึ้นมาอย่างมีคุณภาพ ผมคิดเสมอมาว่านอกเหนือจากปัญหากระจุกตัวของคนกรุงเทพ ฯ ก็เรื่องการศึกษานี่แหละที่มีความสำคัญไม่แพ้กัน